Tag Archives: privacy

#@$*&! Psycho

(by Matt Bors)

bff

Very interesting interview with an anonymous Facebook employee. Facebook saves all your deleted data forever. Their engineers are some kind of super-humans. At the beginning of the interview there’s this nugget about friendship:

Employee: That’s right. How do you think we know who your best friends are? But that’s public knowledge; we’ve explicitly stated that we record that. If you look in your type-ahead search, and you press “A,” or just one letter, a list of your best friends shows up. It’s no longer organized alphabetically, but by the person you interact with most, your “best friends,” or at least those whom we have concluded you are best friends with.

Rumpus: In other words, the person you stalk the most.

Employee: No, it’s more than just that. It’s also messages, file posts, photos you’re tagged in with them, as well as your viewing of their profile and all of that. Essentially, we judge how good of a friend they are to you.

Conversations About The Internet #5: Anonymous Facebook Employee – The Rumpus.net.

Schmidt mit de te

De vergelijking met de Nederlandse woonkamers komt uit een lezing van Jan Schmidt (mit de te).

Die Inhalte von persönlichen Weblogs oder Profilseiten bei mySpace, studiVZ o.ä. sind mit holländischen Wohnzimmern vergleichbar: Sie sind von der Straße aus einsehbar, weil keine Gardinen oder Rollos davor gezogen werden. Trotzdem stellen sie einen Teil der Privatsphäre dar, und es ist eine soziale Regel, dass es sich nicht gehört, vor dem Wohnzimmer einer fremden Person zu stehen und hinein zu schauen. Der Vorwurf sollte also nicht (oder zumindest nicht ausschließlich) den vermeintlichen “digitalen Exhibitionisten” gelten, die persönliche Inhalte im Netz für andere Menschen zugänglich machen wollen. Wenn, dann sind die “digitalen Voyeure” zu kritisieren, die sich über solche persönlichen Öffentlichkeiten aufregen, obwohl die Inhalte überhaupt nicht an sie gerichtet sind […]

Zie ook de slides van de lezing op Slideshare.

Lot

Voor de tentoonstelling “It could be you” verzamelden twee kunstenaressen twee maanden lang alle info die ze over een meisje dat ze voordien niet kenden.

Uit de uitnodiging voor de expo:

Voor de opening wordt het meisje uitgenodigd, zodat zij de expositie kan openen en als eerste geconfronteerd wordt met haar eigen losbandige online gedrag.

Mijn comment op de interessante discussie op fontanel.nl:

Eerder dit jaar was ik op een blog-conferentie in Berlijn. Door een van de sprekers werd de nieuwe openheid in blogs etc. vergeleken met de grote ramen van Nederlandse huiskamers.

Iedereen kan door deze ramen naar binnen kijken en zien wat de bewoners in hun privé-ruimte doen. Maar er is een maatschappelijke consensus dat gluren fout is.

Het internet is nog vrij nieuw. Jonge mensen zijn ermee opgegroeid en gebruiken het als een extensie van hun leefruimte. Halfnaakte tieners op myspace, vreugde en leed in blogs, alles blijkt in het openbaar gegooid te worden.

Op het internet moet zo een consensus eerst nog ontstaan. En als die er is zullen de makers van dit soort makkelijke “mensen letten helemaal niet meer op hun privacy, wat erg”-kunst als vieze gluurburen bestempeld worden.

Mijn conclusie is dus, dat de kunstenaars eigenlijk nog niet geleerd hebben op een fatsoenlijke manier met het nieuwe medium internet om te gaan.

Nistkasten Wolfgang S.

Erhältlich bei Manufactum